Mütemadiyen..
Aklıma gelen türlü saçmalıkları yapmak istiyorum ama bunları birine anlattığım zaman yüzüme olmasa da içinden "saçmalıyor" diyor. Anlıyorum. Ama bozulmuyorum. Biliyorum çünkü saçmaladığımı. Şu an olduğu gibi. Sorun değil. Saçmalamayı seviyorum ben. Keşke beraber saçmalayabileceğim biri olsa. Herkes çok ciddi. Çok sıkılıyorum. Anca içince saçmalıyor herkes. O zaman çok eğleniyorum işte. Keşke herkes hep içse. İçimden geldiği gibi yaşamak istiyorum mesela ama olmuyor ki hiç. Sorumluluklar ve sorunluluklar engelliyor beni. Bir de ben istediğim şeyleri kimseye söylemiyorum. Sonra hiçbir şey istemediğimi sanıyorlar. İnsan hiçbir şey istemez mi!? İster tabi ki. Söylesem yine "saçmalıyorsun" derler zaten. Ya da demezler belki bilemedim. Bugün uyumak istedim ama mümkün mü. Değil. İşe geldim. Bir kitap gördüm. Çok üzüldüm. İçinde yaşlı ve hasta insanların fotografları var. Yaşlı görünce ağlıyorum. Çok üzülüyorum onlara. Ben yaşlanınca bana da üzülecekler mi acaba. Yok yaşlanmayayım ben ya. Pantolonumun içine sıkıştım resmen. Çıkarıp atasım var ama şirket profiline uymayacak hareketler bunlar. Olmaz. Sevdiğim insanlar için sevmediğim şeyleri yapmaktan çok sıkıldım. Hep başkaları mutlu olsun peki ya ben? Onların mutluluğuyla mutlu olma hastalığımdan ne zaman kurtulacağım acaba? Ya da "kurtulacak mıyım?" diye sormalı aslında. Tam hiçbir isteğim olmuyor derken bir istediğim oldu. Hem de tam istediğim anda oldu. İlk defa. Ölecek miyim acaba? Galiba hayat benimle dalga geçmek için var. Eğlencesi benim hani. Ay kendimi ne kadar önemli biri yaptım bir anda. Komik. Benim gibi insanlardan bir bok olmaz bir de. Çünkü hırs yok. Hiçbir şey oldurmaya çalışmayıp olsun diye beklersen olmaz ki. Ama bekliyorum işte. Garsonluk yaparken keşfedilen ünlüler gibi hiçbir şey yapmazken yukardaki ilahi güçler beni keşfedecek. Bazen düşünüyorum da hayat Matrixteki gibi olsa ne güzel olurdu. Beynime sokulan çubukla 2 dakikada kung fu yapmayı öğrenebilirdim falan. Çok fantastik. Neden kung fu dedim ki ben. Matrix'in gerçek olduğunu hayal edip kung fu talep eden bi salak ben miyim. Hep bu dövüş sahneleri yüzünden. Bilinçaltım tam bi çöplük. Çocukluğuma inelim diyorum bazen ama geri çıkamayız diye korkuyorum. Of en iyisi ben gidip bi yemek yiyeyim. Zaten kahvaltıda etmedim. Siz de bu saçmalıkları bence okumayın boşverin.
Fotoğraflar: Diane Arbus
7 yorum:
bir çok organizasyonda model olarak kullanılıyorken neden allah beni unuttu formuna girdin ki anlamadım....en azından bir işin var,mesela belki de hiçbir zaman yüz yüze karşılaşmayacağımız ben seni tanıyorum.ha ama şu da var..saçmalamak yakışmış :)
cok sevdim ara ara sacmalamalisin ama burada, ben de goreyim.
yazıyı ben çok sevdim. ve şu aralar sık sık böyle hissettiğimi de belirtmek istedim.
saçmalasak da mı saklansak? saçmalamasak da mı saklansak?
Öf hayat tam bir kakafoni.
kisses
İçinden geldiği davranmalısın,herkes seni olduğun gibi sevmeli çünkü sen onları oldukları gibi seviyorsun. Önemli olan senin mutluluğun değil mi biraz kendini düşün,ve saçmala başkalarına göre hareket etme,seni sen yapan sensin başkaları değill :))
Çok sevdim bu modenise saçmalatmacayı :)
İçimden geçenleri birinin benim yerime söylemeye cesaret edebilmiş olması ne güzel. Halbuki ne var bunda değil mi yani, en fazla deli damgası yersin anlatsan ama belki insan o yaftayı yakıştıramıyor kendine belki fazla umursuyoruz herşeyi. Ama dünya da umursadığımız kadar takmıyor ki bizi, boşuna kuruntularımız... Neyse daha fazla kafa ütülemeden kaçıyım ben :)
Ahh Denizcim, ben 38 yaşında hala bekliyorum o ilahi güçler tarafından keşfedilmeyi.. Bu arada o Binboa Pink Day için yaş sınırı olmasına da acaip bozuldum, belirtmek isterim. Benle gitseydin çok eğlenirdin halbuki, hem acaip içerim, hem de acaip saçmalarım :DD
Yorum Gönder